In de zomer van 2002, toen Eindhoven nog MTV kon kijken, was het leven op de TU/e-campus vreedzaam. Vorige week was het plotsklaps gedaan met die stemming. Terwijl diverse introgroepjes, na een grondige douche-beurt en zonder hun felle, uniform gekleurde introshirts, zaten bij te komen van de eerste colleges in de kantine, overspoelde Studium Generale de Eindhovense studenten met Kamers.

Nee helaas, de wachttijd voor een Eindhovense kamer is nog steeds een kleine twee jaar, het betrof een, op McDonald’s placemats gedrukt, feuilleton van Thomas van Aalten.Spoedoverleg in de Ivoren Torens van het CvB, want de klachten stroomden binnen. Snel besloot SG de placemats van een cultstatus te voorzien door ze terug te halen. En terecht! Dit kan dus echt niet! Schande! Hoe heeft het zover kunnen komen! Die laatste alinea is echt belachelijk! “…Maril is die avond nooit thuis gekomen. Wat een draak van een semantische fout. Komt ze nou nooit meer thuis, of gewoon die avond even niet meer? Dit kan echt niet worden getolereerd, zelfs niet op een TU/e-placemat!
Grote complimenten aan de leden van het CvB, dat ze deze teloorgang der Nederlandsche Tael hebben weten te stoppen. Dat het feuilleton vrouw-onvriendelijk zou zijn, begrijp ik niet, maar voor die enkele sapkut die heeft geklaagd, volgt hier een vervangend man-onvriendelijk einde:
“Domme, domme Thomas. Jammer dat je zo’n lekkere pookpaal hebt”, zei Maril toen ze de eerste episode van zijn zaadfeuilleton had gelezen. Haar vingervinger gleed richting haar soppende baarkanaal terwijl haar denderende dildo uit zijn verpakking werd gehaald. Ze knipte het licht uit, verfrommelde de placemat en wierp hem in één keer in haar prullenbak. Thomas is die avond nooit meer op een placemat verschenen.”