Lief dagboek…

Wat zou jij doen als je het dagboek van een huisgenote zou vinden? In de normen-en-waarden-maatschappij die wij dankzij J.P. inmiddels zijn geworden, zullen de meesten zeggen: “Na er even doorheen te hebben gebladerd, leg ik hem weer terug”. In Utrecht denken ze daar echter net even anders over, getuige een mailtje dat ik twee weken geleden van een vriend kreeg. Daarbij zat de ingescande versie van wat een gedeeld dagboek bleek van twee Utrechtse studentes, Lesley en Sanne. Het dagboek is opgeleukt met ingeplakte foto’s en namen van ‘projectjes’ (Utrechts voor jongens) voorzien van telefoonnummers en een vijfsterren-waardering op de schaal van ‘goede seks’ tot ‘super’.

Na enkele pagina’s gelezen te hebben over (geen) seks op de wintersport en (geen) seks met de jaarclub, trok ik -drie morning-afterpillen van beide dames verder- de conclusie dat het vast om een flauwe grap gaat van twee aandachtsgeile meisjes, van wie ik, vanwege de aanzienlijke hoeveelheid taalfouten, voor de toekomst van de journalistiek hoop dat ze niet werkelijk op de School voor de Journalistiek zitten. Snel prullenbakkeerde ik het mailtje en viel ik verveeld in slaap.
Deze week bleek echter uit een nieuwsbericht dat één van de inmiddels ondergedoken studentes aangifte heeft gedaan bij de politie van diefstal en (pikant detail) ‘het schenden van auteursrecht’.
Terwijl de dienstdoende advocaat naarstig bezig is alle kopieën van en quotes uit het dagboek te blokkeren, trek ik geschokt mijn conclusies. Alcohol blijkt inderdaad zo krachtig dat mannen na een bepaalde kritische dosis hun telefoonnummer vrijwillig doneren aan dergelijke vrouwen. Overigens krijgt Joep op de allerlaatste pagina twee sterren, wat overeenkomt met ‘karakter’. Dit lijkt me zelfs van deze twee dozen nog een enorm compliment!