Joep’s Rijstverhalen – deel 7

(Van hier naar Tokyo en weer terug…)

Tokyo, 20 augustus 2001

Aangenaam, ik ben Joep Keij, ik zit al ruim 2 maanden voor stage in Tokyo… Ik heb bijna het gevoel dat ik weer opnieuw kennis moet maken nu ik drie weken niks van me heb laten horen. Zoals jullie weten had ik daar een goede reden voor, namelijk een vakantie door Japan samen met mijn vriendin. Het was fantastisch, we hebben om de beurt een vakantie dagboek bijgehouden maar die moet nog door de censuur heen en aangezien ik al verontruste reacties kreeg, waar nou toch de ‘Vakantie editie’ blijft, geef ik alvast een korte impressie van onze vakantie. Na terugkomst in Nederland (11 september) zal ik dan de gekuisde versie van het dagboek samen met de gemaakte foto’s online zetten.

Ok, Joep’s Rijstverhalen deel 7… De Vakantie editie:

Dé Voorbereiding

Hoe bereid je een vakantie voor in een land waar je eigenlijk niks van af weet, geen groot toeristisch land is en naar het schijnt behoorlijk duur is? Voor die vraag stonden wij in april toen zeker was dat ik deze stageplaats kreeg en toen zeker was dat Ivonne en ik samen ongeveer 2 weken vrijaf mochten nemen voor een vakantie door Japan. Wij besloten maar eens langs de reisbureaus te gaan op brochurejacht, logisch. Wat blijkt? Er zijn in Nederland slechts twee of drie tour operators die trips naar dit land organiseren, de ene nog duurder dan de andere. De goedkoopste tweeweekse trip die eventueel voor ons in aanmerking kwam, zou uitkomen op ruim 6000 Nederlandse guldens, en dat hield slechts de reis en het verblijf in, eten en drinken zou voor eigen kosten komen.

Dat dachten wij toch anders te kunnen, eens kijken in de brochure, oei, deze reis ziet er toch wel goed uit. Eens kijken Nikko, Mount Fuji, Nara, Kyoto en natuurlijk Tokyo. Nou ok, die laatste plaats zal wel geen probleem zijn na de eerste acht weken, maar ja, die andere plaatsjes zien er toch wel mooi uit… Uiteindelijk hebben we dus een selectie gemaakt van ideeën uit de reisgids en kwamen we vol trots op veel en veel minder uit dan de prijs uit de gids, inclusief de Japan Railpass voor het gebruik van alle treinen, lokaal en Shinkansen (Japanse TGV). Het was even een klus bij het reisbureau om alles geregeld te krijgen, omdat we wilden slapen in Japanse pensions, ryokan, en alle pensions apart geregeld moesten worden. Uiteindelijk is dit toch met meer gemak gelukt dan wij hadden voorspeld (we hadden al een plan B tot en met F bedacht). Zoals het A-Team altijd zei:”I love it when a plan comes together…”.

Eigen huis en tuin… (Nikko)

Zo stonden wij dus op de eerste dag van augustus, gewapend met rugtas en railpass op het perron van Ueno in Tokyo te wachten op onze eerste reis met de hoge snelheidstrein. Ondanks alle beslommeringen eigenlijk toch best aardig dat mijn Railpass niet is geaccepteerd (zie Rijstverhalen – deel 6), want nu moeten we dus steeds zelf mijn kaartjes kopen en zien we precies in hoeverre we onze Railpass er uit hebben (Nederlanders als we zijn…) en zo’n ritje met de Shinkansen helpt daar behoorlijk aan mee! Ongeveer 100 piek (5000 yen) om een uurtje mee te mogen liften met deze uiterst moderne trein van Ueno naar Utsunomia. Van Utsunomia was het nog slechts een uurtje per boemeltrein naar onze eerst stop Nikko.

Aangezien deze plaatsnaam wordt uitgesproken als de Hollandse jongensnaam Nico was het niet vreemd dat mijn op volle kracht associërende hersentjes direct de fluitmelodie van Nico uit Eigen huis en tuin door mijn getuite mondje probeerden te wringen. Gelukkig was de sensatie van de eerste frisse lucht sinds twee maanden groot genoeg om onze eerste vakantiedag niet te laten verpesten door deze zeer irriterende melodie.

Heel even kreeg ik een Costa del Sol déjà vu toen de aangekondigde 20 minuutjes lopen uit de folder naar het pension toch 45 minuutjes bleken te zijn, maar bij aankomst in de ryokan maakte alle vermoeidheid snel plaats voor nieuwe energie toen we onze kamer zagen. Fantastisch! Papierschermen voor de ramen, tatami matten op de vloer, de twee klaar hangende kimono en vooral het Japanse bad… heerlijk!

Vooral het bad was een vreemde gewaarwording. Omdat het badwater de hele dag gebruikt wordt door iedereen in het pension en dus niet iedere keer wordt ververst moet je jezelf, voor je het bad instapt, eerst helemaal douchen, afzepen en schoonmaken. Toch een vreemd idee hoor dat er al iemand in dat water heeft gezeten, maar ontzettend ontspannend na een hete dag reizen en typisch Japans, dus dan is het goed…

Mijn persoonlijke hoogtepunt in Nikko was zondermeer het vinden van een in de bergen verborgen waterval met een vrij ondiepe bak daaronder, waar we dus eenvoudig doorheen konden banjeren om het vallende water nog beter te kunnen ervaren. Een prachtige, bijna spirituele ervaring in een totaal verlaten Blue Lagoon paradijsje.

Mamma-san (Nikko)

Na twee maanden Tokyo leek het niet zo’n heel erg vreemd idee om rond 20.00 uur te gaan eten in Nikko, daar dit zo’n beetje de gemiddelde eettijd is in Tokyo voor de meeste mensen. Na 15 minuutjes lopen bleek echter dat ze daar in Nikko Dorp anders over denken. Heel Nikko leek wel uitgestorven. We liepen naar een steak restaurant vlak bij een hotel, “We’re sorry, we are just closing”, zei de manager, terwijl het personeel de 4 laatste gasten zo’n beetje naar buiten aan het kijken waren. Nu zijn er niet zo heel veel eetgelegenheden in dit stadje, maar de paar tentjes die er zijn waren om 20.00 uur allemaal al gesloten.

Bijna besloten we terug te gaan naar onze ryokan (via de supermarkt) toen we 2 andere gai-jin (buitenlanders) ergens naar binnen zagen glippen. Het bleek het etablissementje te zijn met ongeveer 14 stoelen verdeeld over 3 tafeltjes, waarin een ouder Japans vrouwtje alles doet, bedienen, koken, de gasten vermaken, alles! Alsof we bij iemand in de woonkamer zaten. Op alle muren zaten visitekaartjes geprikt (van NASA tot en met een Nederlandse importeur van Oosters eten). Na zo’n beetje alle Japanse zinnetjes gezegd te hebben die ik ken (ja, alle drie!) hadden we het helemaal gemaakt. Ze raadde ons aan de gehaktballetjes (yakitori) te nemen, want zoals ze zelf zei “meato balls numba one!”. Fantastisch gewoon, zo lekker! De volgende dag maar gewoon weer terug gegaan naar mamma-san voor die heerlijke yakitori, typisch Japans, dus dan is het goed!

Fuji-san (Hakone)

Een van de attracties waar we echt naar uit hadden gekeken was Mount Fuji, of Fuji-san zoals hij liefkozend in de volksmond heet. Bij aankomst in het dichtst bij gelegen dorpje Hakone, bleek echter dat dit niet echt het seizoen is om de meest geprezen berg van Japan te zien, veel te mistig. Er was een mogelijkheid om met een bus tot de 5de etage (van de 11) te gaan vanuit het dorp en dan verder te klimmen, maar omdat we die dag toch niets zouden zien en de berg is ‘ontworpen’ om de ene dag heen te gaan, te klimmen, te blijven slapen, zonsopkomst te zien en vervolgens weer naar beneden te gaan, leek het ons een beter idee om de rest van de omgeving te verkennen met de zogenaamde Hakone Freepass, alweer zo’n kaartje waarmee je toegang hebt tot het openbaar vervoer in de regio. Bus, kabelbaan, bergtrein, boot…

Echt een hele leuke dag ondanks het ontbreken van de maestro himself. Zeker na een spectaculair vuurwerk op het meer ’s avonds dat meer dan anderhalf uur duurde. We hadden ’s middags met een Amerikaans koppel uit hetzelfde pension afgesproken om mee terug te rijden naar de ryokan na het vuurwerk. We kozen een mooi plekje uit om, samen met de twee kinderen van Don en Veronica het vuurwerkspektakel te bekijken. We zaten niet eerste rang want die plaatsen waren op de 5 op het meer drijvende rondvaartboten, waarvoor een hoop mensen een hoop geld hadden betaald. Na driekwartier vuurwerk stopte alles ineens, 2 van de 5 volop verlichte boten kwamen terug naar de kade en er liepen zelfs al mensen weg. Wat bleek, die boten kwamen terug om nieuwe mensen op te halen, die nog meer hadden betaald om de tweede helft te zien en daarna voeren de boten terug naar het midden van het meer en werd het vuurwerk voortgezet… Japanse commercie, je kunt wel zien dat ze het van de Hollanders hebben geleerd!

Bambi’s en Buddha (Nara)

Vanuit Odawara vlakbij Hakone hebben we de shinkansen gepakt richting Nara. Nara is een klein stadje vlakbij Kyoto met een hele lange historie en tientallen prachtige tempels (Boeddhistisch), pagodes (stapeltempels) en schrijnen (tempels van het Shinto geloof). In het National Park waarin de meeste van deze tempels staan lopen overal herten rond, naar verluid omdat zij Goddelijke boodschappers zouden zijn. De enige boodschap die wij hebben kunnen ontdekken is de boodschap die alle herten her(t) en der deden, die beesten stonken echt vreselijk! Maar ja, typisch Japans dus dan is het goed!

Van onze Amerikaanse vrienden uit Hakone hadden we een tip gehad over een boekje, waarin je bij elke tempel een stempel kunt laten zetten en waarbij de monniken dan de naam van de tempel en de datum in kanji kalligraferen. Een heel mooi souvenir, omdat het steeds ter plekke gemaakt wordt en je zo een heel persoonlijk souvenir annex kunstwerkje krijgt. Dus wij op zoek naar ons tempel-stempelboekje, die we al bij de eerste tempel te pakken hadden. Het is een soort notitieblokje met harde kaft waarin de bladzijdes worden gevormd door een langgerekt in harmonica gevouwen strookpapier (foto volgt nog). Ivonne leek nog fanatieker in haar stempeljacht dan ik. Vooral bij de tempel van het grote Boeddha beeld, liepen wij heel trots met onze nieuwe (s)tempel weg. Dat was echt heel indrukwekkend, een tempel met daarin een Boeddhabeeld van ruim 50 meter hoog in brons gegoten en daarnaast twee iets kleinere, maar vergulde beelden. Echt een heel mooi stukje oud Japan; hulde aan de Amerikaanse generaal die ervoor heeft gezorgd dat dit gedeelte in de oorlog gespaard is gebleven vanwege het culturele erfgoed!

Lang leve de Railpass! (Kyoto en Hiroshima)

Diegenen onder jullie die kaart van Japan erbij hebben gepakt zullen dit kopje wellicht niet helemaal begrijpen…”Kyoto en Hiroshima”. Die twee plaatsen liggen echt redelijk ver van elkaar vandaan. Maar Ivonne en Joep mogen de Shinkansen ‘gratis’ gebruiken met de Japan Railpass, dus stond er ook een dagtochtje op het programma naar Hiroshima vanuit Kyoto. Op dit moment hadden we onze Railpass er dus zeker uit geshinkansend!

’s Morgens vroeg ontbijten in onze laatste ryokan in Kyoto en op naar het vlakbij gelegen station. Het was ongeveer twee uur met de shinkansen naar Hiroshima. We hadden wat tips gehad van mensen in The Teacher’s Lodge en uit de reisgids die ik vorig jaar van Frank had gekregen als verjaardagsgeschenk. We besloten eerst naar een klein eilandje vlakbij Hiroshima te gaan, genaamd Miyajima. Dit is een hele populaire attractie vanwege de hele grote toripoort die midden in het water de ingang markeert van de schrijn op het eiland. Heel indrukwekkend. Aangezien we echt maar acht uur hadden om de stad Hiroshima te bezichtigen (de tickets van de shinkansen zijn namelijk altijd gereserveerde kaartjes, net als een vliegtuig met stoelnummer en al) besloten we redelijk snel weer terug te keren naar het vaste land van de stad en op weg te gaan naar het Peace Memorial Park. Dit is een eiland omgeven door een gespleten rivier (een beetje zoals het eilandje van de Notre Dame in Parijs), waarop zich een park bevindt dat eigenlijk een groot monument is ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de atoombom in 1945.

Er is een monument, een museum en de Peace Memorial Dome. Deze laatste is één van de weinige gebouwen die vlak na de bom nog redelijk overeind stond ondanks het feit dat de bom er precies boven in ontploft (op ongeveer 600 meter hoogte) met een angstaanjagend aanzicht is het nu een monument dat deel uit maakt van het hele park. Samen met het museum was het een hele aangrijpende plaats om te zijn en dwingt je bijna na te denken over de dingen die daar gebeurd zijn. Behoorlijk aangegrepen reden we ’s avonds weer terug naar Kyoto.

Souvenirs! (Kyoto)

Kyoto is een redelijk grote stad, maar lijkt in geen opzicht op Tokyo. Er is veel minder hoogbouw, de mensen lijken veel minder gestressed en er zijn veel meer oude gebouwen en tempels. We hebben een paar van de mooiste plekjes van Japan hier gezien, de Gouden Tempel, een tempel met een hele mooie, inspirerende Zen-meditatie tuin, de Zilveren Tempel en het filosofenpad.

Natuurlijk hebben we als eerste een bezoek gebracht aan het stadsdeel Gion. Dit is één van de oudere stadsdelen van Kyoto en hier zijn nog altijd echte geisha te vinden. Na het lezen van het boek Dagboek van een Geisha kon Ivonne bijna niet wachten met haar geishajacht door Gion. We hadden geluk. Er was een klein braderietje (op zijn Japans dus dan is het goed) aan de gang en daarom lieten de anders zo zeldzame geisha zichzelf zelfs zes keer in het wild zien. Waarvan we er vier op foto hebben gevangen, tja, je bent in Japan of niet hè?!

Na twee weken werd het toch wel langzaam aan tijd om eens wat souvenirs te gaan verzamelen. Nou dit is gelukt! We hebben echt hele leuke dingen gezien, van huishoudelijke zaakjes (typisch Japans dus dan is het goed) tot en met onze eigen kimono. Jawel, Joep goes Japan en daar hoort natuurlijk ook een kimono bij (foto’s volgen).

Nu ik dit zo lees doet het eigenlijk echt iets af aan de prachtige dingen die we tijdens onze vakantie gezien hebben. Ik hoop dus echt dat de foto’s een beetje lukken en dat ik het gecensureerde vakantiedagboek online kan zetten met een hoop mooie foto’s, want het waren echt twee prachtige weken om nooit te vergeten. Kortom: To be continued…

De volgende aflevering zal als het goed is niet zo heel lang op zich laten wachten, tenminste als de tornado die deze kant op komt zich een beetje koest houdt. Ik heb voor het geval ik naar de top van Mount Fuji word geblazen toch mijn zomerse slippers maar vervangen door mijn bergschoenen. Volgens de mensen hier zal het wel los lopen, het zal alleen hard waaien en het is al begonnen met regenen. Kortom leuke voorbereiding op Nederland…

Tot de volgende Rijstverhalen!

Mata ne! (=Houdoe!)

Joep Keij vanuit het Tokyo Institute of Technology, Japan.

Voel je vrij om deze e-mail verder te sturen aan iedereen die ik vergeten ben, of die hier interesse in heeft. Nog leuker zou ik het vinden als diegene zich even bij me meldt via een kort emailtje, dan weet ik ongeveer wie dit allemaal leest.

Als je niet langer prijs stelt op deze Rijstverhalen vanuit Japan, even goede vrienden (of niet…). Laat het me gewoon effe weten per email.