Japan, het Land van de Rijzende Zon, het land van sushi en sumo, van Pokémon en Asimo. Sinds mijn stage in Tokyo, vorige zomer, ook het land dat mij blijft verbazen.

Philip Freriks, Frits Barend en Henk van Dorp zijn op dit moment de mensen die beslissen of een actualiteitje een actualiteitje blijft of dat het zich mag verheugen op een eersterangs plek in de komende generatie geschiedenisboeken, dan wel dvd’s. Want besef wel; dit zijn de mensen die uitmaken of deze dag zichzelf een plekje heeft verschaft tussen de Groten: 15 mei 1648, le quatorze julliet 1789 en natuurlijk 02-02-2002. Ik vermoed dat de heren Van Dorp en Barend nog steeds getraumatiseerd zijn dat ze niet zelf de gebeurtenissen rond de Vrede van Munster of de bestorming van de Bastille hebben mogen ‘historeren’. Hoe dan ook; ze laten geen kans voorbij gaan om de toekomstige geschiedenis met veel bombarie te verrijken met voorvalletjes als 11 september 2001 en 6 mei 2002.

2 December 2002. De dag dat de wereld werd gered van de verstikkingsdood, de dag dat toekomstige olie-oorlogen in de kiem werden gesmoord, de dag dat pompbediendes definitief watermanagers werden. Inderdaad de dag waarop in Japan de allereerste waterstof-auto werd gepresenteerd aan premier Koizumi. Terwijl wij langs de snelweg naar Tilburg verder prutsen met duwbandjes, hebben zij het voor elkaar.

Waterstof tanken, siroop mee en na driehonderd kilometer heb je een fles vol ranja. Vijftien seconden in het Acht-uur-journaal en een filmpje op de website van het RTL Nieuws, dat was alles. Geen geschiedschrijvers die lyrisch alle talkshows afgaan, geen wereldwijde vreugdemanifestaties.

Vijftien seconden.
2 December 2002. Tokyo, Japan.