Afgelopen weekend, op een snelweg ergens in West-Brabant. Een Ferrari-rode Peugeot 106, dieselmotor, grijs kenteken, in zeer goede staat, claxonnerend. Waarom? Als eerbetoon aan het eerste getal op de kilometerteller, vaarwel één, hallo tweehonderdduizend. Ik kan er niks aan doen, ik hou van getallen, ik hou van patronen. Als ik ‘s nachts niet kan slapen en mijn wekker geeft aan dat het zeven minuten na middernacht is, denk ik altijd even aan mijn favoriete superheld met zijn wodka martini, shaken-not-stirred. Om acht minuten over half zes in de ochtend lach ik altijd even naar het populaire radiostation 538. En nu, tweehonderdduizend kilometer op de klok na een jaartje of zeven Frans rijplezier. Als een bejaarde eenarmige bandiet puft de teller er een twee en vijf nullen uit.

Op dat magische moment komt er een nieuwsbericht op de radio over een bijna-ramp, die zich haast laat meten met de uitschakeling van Nederland voor het WK voetbal. Een astroide is rakelings langs de aarde geschoten. Even slik ik. Wetenschappers hebben, drie dagen NA de close encounter of the deadly kind, een ruimterots ter grootte van een voetbalveld ontdekt die met tien kilometer per seconde vlak langs de aarde suisde. De term “vlak langs” bleek in ruimtetermen namelijk op éénderde van de afstand tussen de maan en onze planeet.
Ik zat even met open mond in de auto. Maar dan besef ik, éénderde van de maanafstand is ongeveer gelijk aan de afstand die ons één-nul-zesje in zeven jaar heeft afgelegd. Je begint bij het PSV-stadion, gaat dan zeven jaar recht vooruit rijden in een Peugeotje, kijkt achterom en probeert dan de middenstip nog te zien… Mijn complimenten voor de oplettende astronomen! Iemand een auto kopen?