Expositie Fotoclub Océ / AFV Blerick / Fotoclub Venlo
Gallerie De Binnenplaats (Kunstencentrum)
Golziusstraat 21, Venlo
19 september – 9 oktober
MA-VR 10-17 / ZO 14-17

Een paar weken geleden leerde ik Ad Heessels kennen, mede-oprichter van www.werkistheater.nl

Deze half doorzichtige envelop met veer kleurde mijn dag vandaag…

De envelop weet mij te melden: “U was er aan toe…”

Een snelle blik op de website legt deze half doorzichtige boodschap verder uit:

“U was er aan toe…!

Nou, dat werd tijd. U was er echt aan toe. Deze onderscheiding heeft werkelijke betekenis. Daar kunt u mee voor de dag komen. Het zal uw bedrijf wel ontwrichten van jaloezie. Een mooi leermoment voor ze. Natuurlijk heel fijn voor u, maar eigenlijk willen wij ook wel eens een veer. Want wij weten hoe het voelt, dag in dag uit, te verzinnen wat nu weer te bedenken voor een klant en zijn specifieke situatie. [...] Als u ook zo werkt, dan is het tijd dat u deze veer, meer dan wie ook, verdient. Gefeliciteerd!”

Mijn afdeling is inderdaad compleet ontzet van jaloezie! Mooi gedaan heren van Werk is Theater!!

Gestreeld door de uitnodiging van de persvoorlichtster van gemeente Venlo, toog ik op donderdag 29 mei 2008 nog voor het einde van de middag naar Café de Blauw Trap. Eerder werd ik in één klap Kunstenaar door het verwijderen van een foto uit een expositie en nu behoor ik al tot de culturele inboedel van Venlo.  In de uitnodiging voor dit eerste Cultuurcafé Venlo stond veelbelovend “Het eerste Venlose Cultuurcafé op donderdag 29 mei gaat over de aantrekkingskracht van de regio Venlo op creatief talent. Waarom trekken sommigen weg naar elders en kiezen anderen nadrukkelijk wél voor Venlo? En wat moet Venlo doen om talent van elders hiernaartoe te trekken?”

Als ‘import-ervaringsdeskundige’ had ik wel een paar puntjes die ik graag aan de discussie zou willen bijdragen. Immers, waarom wil je uberhaupt talent aantrekken in een stad die voornamelijk goed is in export van cultuur: Ons Idool Boris hebben we samen met onze stadsdichter succesvol naar Amsterdam ge-exporteerd. Waarom aantrekken? Zorg dat onze stad een goede broedplaats is voor cultuur, dan komt de rest vanzelf een keer kijken waar al dat talent toch vandaan komt. Samen met Jan Nabuurs liet ik mij dan ook hartelijk door de gemeente feteren op drie consumptiemuntjes in de achterkamer van cafe de Blauw Trap aan de Venloosche bouwput/markt.

Vol verwachting wachtten wij, al netwerkend en kennismakend met een select clubje Culturelen, op de aangekondigde presentator Ruud Linssen en zijn gasten export-idol Boris Titulaer, Q4 creatieveling Daan de Haan, regio schrijver Ton van Reen en de gesproken column van Pieter Duijf. Zoals te verwachten was, was het niet erg druk om 17 uur op donderdagmiddag in Venlo.

In reactie op de openingsmededeling van de presentator dat de middag in het dialect moest (daarmee al bijna antwoord gevend op alle in de uitnodiging gestelde vragen met betrekking tot de aantrekkingskracht, of liever de afstondendheid van deze stad) werd er vooral hard en teleurgesteld gezucht door enkele naar Venlo getogen import-cultuurdragers. De openings-publieksdiscussie werd in de kiem gesmoord door na het horen van de twee tegenpool-stellingen over de zin van een private en publieke initiefname van een Cultureelcafe te stoppen en door te gaan met een interview met creatieve jongeling Daan de Haan. Daan heeft duidelijk door hoe hij zichzelf een plek kan geven in een creatieve industrie als conceptueel vormgever. Ondanks de weinig energieke vragen en houding van de presentator, wist Daan toch duidelijk over te brengen wat er nodig is om voet aan de grond te krijgen als creatieveling en toch een boterham te kunnen verdienen.

Schrijver en zelfuitgeroepen wereldburger Ton van Reen was duidelijk ook op de hoogte van de manieren om een culturele boterham te verdienen. Elke vraag werd vakkundig beantwoord met een beeldend verhaal over de Jaren 50 en Afrika, en waar mogelijk werd een referentie naar een eerder verschenen boek van zijn hand, niet geschuwd. Na een ietwat zure gesproken column, waarin het begrip Groot Venlo op zoveel mogelijk creatieve manieren (hopelijk bewust) veel te beperkt werd uitgelegd, was het tijd voor de pauze. Een mooi moment om verder kennis te maken en her en der wat stellingen en voorgenomen projectjes te poneren. Aan de statafel waar ik deel van uitmaakte werd bijvoorbeeld hard gelobbied om een familie lilliputters voor een documentaire reeks foto’s en informeerde ik bij de kersverse voorzitter van de Zomerparkfeesten hoe zijn nieuwe functie bevalt.

Na de pauze ontaarde het samenbrengen van export-Idol Boris met schrijver/wereldburger Ton van Reen al binnen 5 minuten in een harde orale confrontatie op Generatie niveau. Ton maakte het zich er wat makkelijk vanaf door Boris toe te werpen dat het helemaal niet erg is dat hij compleet niks van de wereld snapte, want vroeger had Ton ook veel fouten gemaakt. Dit liet Boris zich natuurlijk niet welgevallen. Zelfs de presentator van deze middag kon door het in de mond leggen van de gewenste uitspraken van zijn gasten niet voorkomen dat er een vijandige stemming ontstond tussen zijn gasten. Presentator Ruud Linssen probeerde op bijna parodierende Matthijs van Nieuwkerk wijze, zijn gasten nog in de mond te leggen dat zij eigenlijk allebei hetzelfde zeiden, waarop een oplettende dame uit het publiek opmerkte dat Ruud dit helemaal niet kon weten, aangezien Ton zijn tafelgenoot helemaal niet had laten uitpraten.

Nadat Boris nog had mogen uitleggen dat ook hij de hele wereld afreist op zoek naar inspiratie voor zijn nieuwe plaat, werd deze middag met een voelbaar publieke teleurstelling afgesloten, zonder concrete antwoorden op de vragen uit de uitnodiging. En dat is jammer. Het lijkt namelijk een initiatief wat best een aanvulling kan zijn voor Cultureel Venlo. Zowel inhoudelijk als netwerkend. Misschien niet op donderdagmiddag 17 uur en misschien ook niet met het huidige gebrek aan bevlogenheid en scherpte, maar an sich lijkt het behoorlijke potentie te hebben.

Jan en ik besloten deze middag toch nog een inspirerend einde te geven in het cafe dat nooit verlegen zit om Cultureel talent: Take 5! Kijkend naar het terras werd door de aanwezigheid van de nodige cultuur-bobo’s pijnlijk duidelijk welke inspiratie het Eerste Cultuurcafé laakte: Venloosch Ridder in de Orde van de Zomerparkfeesten, cultureel enabler Bert van Take5 en een rood-bebrilde dame van het Venloosch Operette Gezelschap zaten namelijk hier en waren jammerlijk afwezig in het Cultuurcafé. Genietend van deze inspirerende omgeving vroegen wij ons hardop af of dit mooie initiatief in deze vorm een lang leven beschoren zal zijn én hoe we aan een familie Lilliputters kunnen komen voor een fotoshoot.

Downloaden van het bulletin kan hier: http://fotobondlimburg.nl/pages/downloads.html

Foto van de maand
Elke maand zomaar een foto van een van de Limburgse leden

Hij schrijft:
“Opgesloten in het bos. Ontsnappen. Angst. Midden in de nacht. Het was een genoegen om deze elementen te verwerken in een sessie met een poëtisch mooi model.Modelfotografie, maar dan anders.
Fotografie die veel mensen prikkelt.
Als er lezers zijn die van me willen horen welk diafragma en sluitertijd ik hiervoor gebruikt heb, dan ben ik meer dan bereid om dit te bespreken via foto@joepkeij.nl.”

Mea Culpa Artistica

Reeds twee dagen na de hernieuwing van mijn foto-hobby heeft mijn carrière als fotograaf een nieuw hoogtepunt bereikt: Eén van mijn foto’s is officieus tot Kunst verheven.
Jaren van gedroomd, hard voor geknokt, veel voor geëxperimenteerd. Ik heb erotiek verbeeld met behulp van kaarsen, vibrators en glas-in-lood, ik heb modellen op kerkhoven laten knielen op graven om het einde van de analoge fotografie te verbeelden, mijn fotostudio heeft meer naakt gezien dan mijn slaapkamer, zelfs zelfportretten in een macabere kist geëxposeerd. Niets van dit alles is tot Kunst verworden. Ik had een model gekleed in witte jurk, een vredig bospad en 18cm ducttape nodig om eindelijk een foto tot Kunst te laten verworden.
Jaren heb ik opgekeken tegen echte Kunst-fotografen, fotografen die het nieuws haalden doordat foto’s werden verwijderd, fotografen die mensen écht bereikten, fotografen die in staat waren écht te prikkelen!
Toen bij het ophangen van onze XL-foto’s in M&L door Jan en Arnold de eerste commentaren positief ontvangen waren, bleek toch niet iedereen gecharmeerd van mijn foto “Innocent” waarop een dochter van een Océ-er met vastgebonden polsen een bos uit komt rennen in een witte jurk. Het zou zelfs aanstootgevend zijn. Versterking op hoger niveau werd gehaald en de heren beleidsuitvoerders waren het er over eens: Deze foto moest uit de expositie verdwijnen wegens aanstootgevend…
Toegegeven, het is een foto waarin ik –blijkbaar succesvol- heb getracht een verhaal te vertellen. En toegegeven, Myrthe heeft blote voeten op de foto, daarvoor bied ik mijn oprechte excuses aan.

Cloud Room was eind 2007 ineens een paar keer te horen op 3FM. Een ronduit prachtig nummer van een voor mij totaal onbekende band. Volgens de diensdoende DJ van ‘s Neerlands Staatspopzender, schreef de zanger van deze band dit nummer nadat hij te horen had gekregen dat de uitslag van zijn HIV-test positief was (voor de kijkers negatief). Bij hertesten bleek deze testuitslag gelukkig niet correct. Hopelijk gaan we nog vaak van deze super band horen…

Trend Watcher Fotofestival Naarden: De Naakte Waarheid

Vrijdag 18 mei j.l. ging er een zware delegatie van Fotoclub Océ richting Naarden Vesting om de diverse exposities en haar bezoekers gade te slaan. Elders in dit nummer de bevindingen van Jan, maar wat waren nu de trends in fotografie die we hebben gezien?

Het festival dat dit jaar de titel “Emoticon” mee heeft gekregen steunt dit jaar voornamelijk op de pijlers “In Memoriam”, “Angst”, “Paradijs”, “Buy me” en “Beautiful Freak”. Wat betekenen deze sub-thema’s nu voor de fotografie in Nederland?

Buy Me

Geadverteerd als wervende fotografie werden de hoogtepunten van dit thema al op de vestingsmuren duidelijk: Grote posters met wervende foto’s en bijbehorende slogans. Het werd me duidelijk dat hier toch vooral werd gepoogd om Heilige Huisjes te verkopen/om te stoten: Van ‘Baby Te Koop’ tot een uitdagend geklede, van zeis voorziene Magere Hein, voor de gelegenheid omgemaakt tot Magere Hendrica.
Trends: Heilige Huisjes en audiovisuele middelen in combinatie met fotografie (bandje dat een bezoeker toefluistert “hey kom eens naar boven”, of een installatie waarbij ‘we’ nu eindelijk eens een kijkje konden nemen in de Wereld van Lichte Zeden van áchter het glas in rood licht).

Beautiful Freak

Een waar Rariteiten kabinet. Fotografie behoeft niet alleen een creatieve inslag, maar mag ook gerust voorzien in een pure documentaire functie. Geen geheim binnen onze club. Dampige gangetjes met foto’s van De Dame zonder ledematen, vampiers en extreem lange en korte mensen hebben niet veel meer nodig dan een lijstje als ze maar in een verzameling getoond worden.
Trends: Freak Show Fotografie mag weer, dampige catacomben die de werking van zo’n freak show versterken hoeven niet geschuwd te worden. Bij het laten zien van freaks helpt naakt natuurlijk lekker mee.

Paradijs

Persoonlijk een van de sub-thema’s waar ik het minst verrassends in terug vond in Naarden. Natuurlijk waren er de nodige Adams en al evenveel Eva impressies (al dan niet met elkaar gecombineerd), maar voor mijn gevoel bleven de topstukken van dit thema behoorlijk hangen in de standaard metaforen, veelal ingegeven door het geloof. In tweeduizend jaar Paradijs hebben de bewoners nog steeds geen kleding gekregen: Naakt, veel naakt!
Trends: Het gebruik van (standaard) metaforen, geloof, veel studio installaties waarbij de metaforen werden ontwikkeld en benadrukt door een bijna performance art-achtige fotografie.

Angst

In potentie een heel sterk thema voor een festival met de titel ‘Emoticon’. Emoties in fotografie, soms als doel op zich, soms als (onbedoeld) neven-effect. In mijn ogen waren voornamelijk de series waarin Angst niet als doel-op-zich werd gebruikt maar als neven-effect werd bereikt erg sterk.
Trends: Emoties in foto’s is lastig en zou wel eens steeds lastiger kunnen blijken, gezien de enorme stortvloed aan emotie die we dagelijks via nieuws en televisie te verwerken krijgen. Hoe kleiner de emotie, hoe minder aan de oppervlakte een emotie-kiem in de foto zit, hoe groter de uitwerking op mij lijkt.

In Memoriam

Dood, heel veel dood. Van oorlogsleed tot afgelegde Amerikanen op ware grootte (soms terug gebracht tot Europese afdrukformaten). Soms direct in beeld, soms slechts het effect ervan. Dood was groot in Naarden. Opvallend dat nu juist in de Kerk het “Buy Me”-naakt opviel, terwijl op de dijken – die zich nu juist zo goed lenen om naakt te zijn – de dood een hoofdrol leek te spelen.
Trends: Het gebruik van het thema “dood” lijkt veelal al schokkend genoeg te worden geacht. Hierdoor is in de creatieve fotografie weinig nieuws ingebracht in het beeld. Wel veel creativiteit in het samenstellen van de series. Zoals we sinds de Ouverture in Venlo al wisten: Dood roept vaak iets op bij een publiek.

Conclusie

“Buy me!” als sub-thema gebruiken voor een Nederlands Fotofestival lijkt het uitgelezen moment voor een Nederlandse Amateur Fotobond om jezelf eens lekker te profileren in het centrum van je doelgroep: De bezoekers van Fotofestival Naarden (duidelijk te herkennen aan de fotocamera om de nek tijdens het bezichtigen, koffie drinken, eten en auto rijden). Echter bleef de promotie van de fotobond beperkt tot een expositie met portretten van een Landelijke Gespreksgroep en een korting van 2 euro op de toegangsprijs op vertoon van je bondspasje.
Als je al trends in de Nederlandse fotografie zou kunnen lezen uit het werk dat in Naarden werd getoond, dan zou het zijn: Meer Naakt, meer dood en extreem groot afdrukken: Het paradijs?!

Maar er is meer nieuws!
Deze Lulu Bestseller gaat namelijk van 4 – 8 oktober gepresenteerd worden als Lulu-voorbeeldboek op de Frankfurter Buchmesse in Duitsland. Dit is een grote internationale beurs voor uitgevers, auteurs en iedereen die kan schrijven… Meer nieuws en route beschrijvingen naar deze beurs volgen spoedig!

Het boek bestellen kan nog steeds door middel van een mailtje naar parijs@joepkeij.nl of direct met uw creditcard via deze site

Ik schrijf te weinig.
Te weinig papier door romantiek bevuild.
Te weinig viltjes verdronken
In whisky en emoties omgedraaid.
Zelfs mijn wasmachine kent de geur
Van rook, schraal bier, take 5 niet meer.
Mijn schrijfblok lijkt bevroren,
Ik schrijf te weinig.
Sinds mijn hoofdkussen naar Noa riekend
Mijn wasmand induikt
Bevuilen romantiek & kaarslicht
Nog slechts
Mijn lippen en
Jouw oren trillend.
Hoera! Ik schrijf te weinig…

Zo, voorlopig even voorbij met de examenstress. Gisteren had ik van 9 uur tot ergens tegen zessen examen voor mijn opleiding. Tijd om vandaag eens een ochtendje vrij te nemen dus!
En hoe begin je je vrije ochtend beter dan een lekker bakkie koffie en een televisiekrantje? De telefoon gaat…
Een vriendelijk Randstad-intermediairstemmetje klinkt aan de overkant: “Goedemorgen u spreekt met S. van Oxxio“. Direct begin ik met het analyseren van het accent. Een tikje ‘zachte g’ wordt gecamoufleerd met een veel te ‘rollende r’ die ook niet echt lekker rolt, want hij gaat toch een beetje richting ‘polder g’. Op zich niet erg, maar een ‘polder g’ rolt gewoon van nature wat minder soepel.
“Goede morgen”, antwoord ik vriendelijk terug. Ze heeft een prachtig aanbod, vindt ze zelf. Mijn energierekening kan namelijk tot 300 euro goedkoper! Ik vertel haar natuurlijk dat ik sta te springen van geluk. Dat vindt ze fijn! Ik hoor de kuiltjes in haar wangetjes al bijna indeuken, eindelijk eens iemand die niet gelijk de telefoon erop gooit, ze gaat nu zeker scoren.
“U heeft nu alles bij Essent lopen he?”, leest ze vlijtig op van haar schermpje.
-”Inderdaad, hoe weet u dat toch?”, vlij ik terug.
“Jaaa Big Brother is watching you”, grapt ze bijna over-enthousiast.
Nijmegen! Het is Nijmegen waar ze vandaan komt, dat kan niet anders. Ze doet sterk haar best om haar accent richting het westen te trekken, dat is nu eenmaal hipper tegenwoordig.
-”Wilt u ook een kopje koffie?”, bied ik haar over de telefoon aan.
“Ja lekker, 1 suiker en een beetje melk”, gaat ze met me mee.
-”Ik hoef u vast niet te vertellen waar u hem op kunt komen halen he?”
Ik leg haar uit dat ik niet over durf te stappen omdat dat nog veel te vaak mis gaat, en dat ik haar ook niet voor niets een kop koffie aan durf te bieden, want ik woon hier alleen en als ik het koud heb trek ik wel een warme trui aan, dus mijn voornaamste post zijn vaste kosten en niet de variabele kosten die zij kunnen verlagen. Dat begrijpt ze, maar ze houdt nog steeds halsstarrig vast aan haar 300 euro besparingsprognose.
Na een herhaling van de overstapprocedure -waarvan ik haar verdenk dat ze die al aan het invullen was- en de mededeling dat overal waar gewerkt wordt, fouten worden gemaakt, meld ik haar dat ik het toch niet van plan ben.
Toen kwam het.
Bijna giechelend liet ze al haar pogingen om haar Nijmeegse ‘matig zachte g’ te verdoezelen vallen en zei “Ja ok, ik begrijp dat het dan misschien voor u niet zoveel zal uitmaken, maar gunt u het mij dan niet dat ik vanmiddag een half uurtje eerder naar huis kan gaan? Als u zich nu toch overschrijft dan mag ik al om 16.30 uur naar huis vanmiddag en ik moet helemaal hier vanuit het hoofdkantoor in Leiden terug naar Nijmegen…”
Jaaaaa, Oxxio, kijk een persoonlijke benadering daar hou ik van!
What’s next? Een hypotheek-verkoper die met de vakantiebrochures langs komt van Hawaii en me vertelt dat als ik even op de puntjes wil tekenen dat HIJ dan lekker van mijn provisie in Hawaii kan gaan genieten van een letterlijk welverdiende duikvakantie? Of een daklozenkrantenverkoper die zegt dat hij een kop koffie kan gaan drinken als ik die krant koop…? Oh wacht… misschien verkeerd voorbeeld…